Exact op 1 maart 2023 kwamen we toe in de heuvels van Assisi. Daar zouden we zo snel mogelijk een agriturismo uitbaten. Dit domein werd eveneens onze nieuwe woonplaats.
We zaten vol adrenaline en leefden op een roze wolk. Eindelijk was het ons eindelijk gelukt om werk en een woning in Italië te vinden. Maar het duurde niet lang voor de realiteit ons zou inhalen.
Want hoewel we al maanden bezig waren geweest met de voorbereidingen van onze verhuis naar Italië, hadden we geen idee hoeveel werk er ons tijdens die eerste weken nog te wachten stond.
Onze eerste realitycheck: de toestand van de gebouwen
Onze eerste realitycheck in Italië was vooral de toestand van de gebouwen: de agriturismo zelf en ons huisje waar wij zouden wonen als managers.
We hadden de gebouwen namelijk nog niet vanbinnen kunnen bekijken. Voor onze verhuis waren we één keer met de eigenaar op het domein geweest, enkele maanden voordien. Verder hadden we via websites als Tripadvisor en Google Maps wat foto’s online gevonden van de accommodatie tijdens de uitbatingsperiode van de vorige managers.
We waren er perfect van op de hoogte dat het domein sinds de laatste activiteit twee jaar had leeggestaan en dat de eigenaars dus heel wat werk voor de boeg hadden om de agriturismo weer op te kalefateren.
Er moesten heel wat renovatiewerken uitgevoerd worden. Maar wij als uitbaters moesten hier normaal gezien niet van wakker liggen, want wij zouden enkel nog een handje moeten toesteken met de laatste schilderwerken. Helaas was niets minder waar.
We kwamen vol enthousiasme aangereden met een volgepropte wagen met al onze spullen rechtstreeks vanuit België. Eindelijk konden we voor de eerste keer binnenkijken in het hoofdgebouw en ons eigen stekje. Daar schrokken we toch wel even van.
Er was letterlijk nog niets gebeurd. Alsof ze op ons hadden gewacht om aan de renovatiewerken te beginnen. Overal lagen dode vliegen en ander ongedierte, de muren waren bezaaid met schimmel en zelfs alle meubels van de vorige uitbaters stonden er nog.
Het leek wel een apocalyptische scène waarbij ze op de vlucht hadden moeten slaan, aangezien alles er nog bijstond als op de dag waarop ze waren vertrokken. Dat gold zowel voor de agriturismo zelf als voor onze toekomstige woning.
De eigenaars vertelden ons dat de werkzaamheden vertraging hadden opgelopen en dat ze daardoor nog niet aan de renovaties hadden kunnen beginnen. Dat konden we natuurlijk begrijpen, maar ergens vond ik het wel jammer dat we hier vooraf niet van op de hoogte waren gebracht. Want plots leek de hoeveelheid werk ENORM. De bedoeling was namelijk om de agriturismo in mei te openen, wanneer het toeristische seizoen op gang zou komen.
We hadden dus amper twee maanden de tijd om een domein dat twee jaar had leeggestaan, helemaal klaar te maken voor de eerste gasten. En ik kan je garanderen… als je op dat moment nog maar net voor het eerst de gebouwen vanbinnen hebt gezien, is dat behoorlijk overweldigend.






Tien dagen om ons eigen huisje op orde te krijgen
Maar goed, we besloten eerst onze eigen woning onder handen te nemen. We moesten tenslotte ergens kunnen wonen tijdens de renovatiewerken van de agriturismo.
Ook ons huisje kon een stevige opknapbeurt gebruiken. Het rook enorm muf, doordat het al zo lang niet meer verlucht was geweest. Tussen de radiatoren zaten nog hele klitten hondenhaar van de hond van de vorige uitbaters. Bovendien had elke kamer haar eigen felle kleur, iets wat je wel vaker tegenkomt in Italiaanse woningen.
Zo werd onze allereerste deadline een feit: we kregen van de eigenaars tien dagen de tijd om ons eigen huisje op orde te krijgen. Tot dan mochten we in één van hun appartementen logeren. Zij verhuurden namelijk vakantiehuisjes en appartementen op hun eigen domein, in dezelfde straat. Gelukkig was er ook extra hulp onderweg!
Vier dagen na onze aankomst landden onze mama’s in Rome. Zij kwamen ons te hulp en stonden natuurlijk ook te popelen om te zien waar we nu terecht waren gekomen. Maar de verrassing was groot, en dat was ook volledig te begrijpen. Als wij vandaag de foto’s terugbekijken van hoe het domein er toen bijlag, zou ik ook niet wensen dat mijn kinderen daar terechtkwamen. Het grote verschil was dat wij het potentieel zagen en wisten waar we naartoe wilden werken.
Ondertussen hadden wij alle oude meubels al weggedragen en de nodige werkspullen in huis gehaald. We konden op dat moment werkelijk alle helpende handen gebruiken. Letterlijk elke vierkante centimeter van ons huisje moest gepoetst worden. Om je een idee te geven: de oven in het keukentje zat nog helemaal onder de aangekoekte etensresten.
Samen met onze mama’s begonnen we aan een enorme schoonmaak. In een mum van tijd werd het volledige huisje gepoetst, geschilderd en zo goed mogelijk tegen vocht en schimmel behandeld. Een heel karwei wanneer een plek twee jaar niet werd verzorgd en de natuur het stilaan begon over te nemen.
Daarnaast deden we alles zonder werkende verwarming en elektriciteit, bij temperaturen van amper tien graden. Dat was echt geen cadeau. Maar wat waren we blij dat onze mama’s speciaal naar Italië waren gekomen om ons te helpen!






Onze eerste aardbeving in Italië
Tussen al het poetsen en schilderen door moesten we natuurlijk ook nog meubels aankopen voor onze nieuwe woning. Want het grootste deel van onze meubels in België was achtergebleven in ons huis, dat we ondertussen verhuurden.
Zo reden we onder andere naar een winkelcentrum op een industrieterrein in de buurt van Perugia. Op 9 maart 2023 stonden we in de winkel Casa, waar we onder andere op zoek waren naar een salontafel, stoelen voor onze keukentafel en enkele decoratiespullen.
Toen werden we plots geconfronteerd met de kracht van de natuur. De rekken begonnen te schudden en de glazen rinkelden tegen elkaar. Het voelde alsof er een grote vrachtwagen voorbijreed. Alleen bleef die vrachtwagen maar voorbijrijden, want het trillen hield niet meteen op.
Iedereen begon naar buiten te lopen, dus wij volgden maar gewoon. Samen met de andere klanten en het personeel stonden we vervolgens voor de ingang van de winkel. Er werd eigenlijk nauwelijks iets gezegd. Na een tijdje ging iedereen gewoon opnieuw naar binnen, alsof er niets gebeurd was. Gelukkig was er in de winkel geen schade.
Maar voor ons was dit toch wel een bijzondere ervaring. We hadden zonet onze allereerste aardbeving in Italië meegemaakt, met een magnitude van 4,3. Het epicentrum lag bij Umbertide, ten noorden van Perugia. En dat amper acht dagen nadat we naar Italië waren verhuisd!

Eindelijk intrekken in ons eigen stekje
Uiteindelijk haalden we de deadline van tien dagen gemakkelijk, dankzij de hulp van onze mama’s en het vele werk dat we zelf hadden verzet. Zo konden we eindelijk intrekken in ons eigen huisje in de heuvels van Assisi.
Voor mij was het toch met een bang hartje. We hadden werkelijk alles gedaan om het huisje zo proper en gezellig mogelijk te maken, maar het rook en voelde nog niet meteen als thuis. Regelmatig trapte ik ’s avonds nog op een of andere dikke spin en op een bepaald moment zat er zelfs een schorpioen in ons bed. Deze beestjes kregen we blijkbaar niet zo snel de deur uit als het poetswerk eenmaal gebeurd was.
Maar goed, we hadden eindelijk onze eigen plek waar we ons na een lange werkdag konden terugtrekken. En dat op een locatie waar we enkele maanden voordien alleen nog maar van hadden kunnen dromen.
Al was er van rustig genieten voorlopig nog niet veel sprake. Want op hetzelfde domein stond nog een veel groter gebouw op ons te wachten. Een oude boerderij met tien slaapkamers, een professionele keuken, twee gemeenschappelijke ruimtes en een eetzaal.
Maar voordat ik jullie meeneem in die gigantische renovatie, wil ik nog iets vertellen over onze eerste indrukken van het leven in Umbrië.






Onze nieuwe thuis in Umbrië ontdekken
Gelukkig bestonden onze eerste weken in Italië niet alleen uit poetsen, schilderen en renovatiewerken. Tussen het werken door, bijvoorbeeld tijdens het wachten op lokale werkmannen of leveringen voor de renovatie, vonden we af en toe de tijd om al wat van onze nieuwe regio te verkennen.
Zo reden we voor de eerste keer als echte locals naar Gubbio, Foligno en Perugia en trokken we opnieuw naar Assisi. Telkens wanneer we door die historische straatjes wandelden of ergens genoten van een prachtig uitzicht, werd ons opnieuw duidelijk waarom we zo graag naar Italië hadden willen verhuizen. De sfeer die hier hangt en de schoonheid van deze plaatsen blijven voor ons nog steeds ongekend.
Wat ik bovendien fantastisch vond, was het idee dat we binnenkort onze eigen gasten over deze plekken zouden kunnen vertellen. Dat we hen onze favoriete plaatsjes zouden kunnen aanraden en hen kennis zouden laten maken met de regio waar wij ondertussen helemaal verliefd op waren geworden. Dat was tenslotte ook een van de redenen waarom we zo enthousiast waren over onze nieuwe job als managers van een agriturismo.
Tijdens die eerste weken merkten we ook al hoe anders het dagelijks leven in Italië soms kon zijn. Niet alleen door de aardbeving die we hadden meegemaakt, maar ook door alle praktische zaken die we als nieuwe inwoners moesten regelen. Van een Italiaans fiscaal nummer aanvragen tot onze auto inschrijven en de nodige administratie in orde brengen: er kwam ontzettend veel bij kijken.
Alsof dat nog niet genoeg was, zouden we in onze eerste maand in Italië ook al voor het eerst kennismaken met de Italiaanse spoeddienst, nadat Jef met zijn fiets was gevallen. Maar die administratieve en medische avonturen verdienen een verhaal op zich. Dat is voor de volgende post!






Onze eerste weken in Italië: allesbehalve la dolce vita
Dit was een eerste uitgebreide blogpost over onze eerste weken van het leven in Italië.
Ik denk dat ik in heel mijn leven nog nooit zo hard gewerkt heb, zowel op fysiek als op administratief vlak. Maar of ik ooit gedacht heb waar we in hemelsnaam aan begonnen waren? Eigenlijk niet. Daar hadden we simpelweg geen tijd voor. Elke dag bracht nieuwe uitdagingen met zich mee en gek genoeg kickte ik daar ook wel een beetje op.
We waren eindelijk in Italië, woonden op een prachtige plek in de heuvels rond Assisi en beleefden dit hele avontuur samen met ons tweetjes. Ook al zag ons leven er op dat moment helemaal anders uit dan we ons vooraf hadden voorgesteld, we deden er alles aan om zo snel mogelijk het leven te kunnen leiden waarvan we al zo lang droomden.
Na tien dagen hard werken was ons eigen huisje eindelijk klaar en konden we er intrekken. Daarmee hadden we onze eerste grote uitdaging achter de rug. Maar lang konden we daar niet van genieten. Want de agriturismo, die we in mei zouden openen, moest nog van kop tot teen gerenoveerd worden. De klok tikte ondertussen genadeloos verder. Ons huisje was dan wel klaar, maar het echte werk moest nog beginnen.
Droom jij ook van verhuizen naar Italië?
In deze blogreeks deel ik stap voor stap hoe wij onze verhuis naar Umbrië hebben aangepakt: van de eerste plannen tot de realiteit van wonen en werken in Italië. Lees ook de andere delen van ons verhuisverhaal.
Kan je niet genoeg krijgen van Italië? Of wil je als eerste op de hoogte blijven? Schrijf je dan in op de nieuwsbrief. Daar deel ik nieuwe updates, mijn lokale tips en zaken die je hier nog niet kan lezen.
Wil je graag een kijkje achter de schermen van ons leven in Italië? Volg mij dan op mijn persoonlijke Instagram en TikTok-profiel. Daar deel ik al mijn avonturen!
Alla prossima!
Julie
