Wie het vorige deel van ons verhuisverhaal gelezen heeft, weet dat we net de mail hebben ontvangen, die ons leven wel eens voorgoed zou kunnen veranderen.
Na een tot nu toe al zeer teleurstellende zoektocht naar een woning en werk in Italië, leken we nu wel een godsgeschenk in handen te hebben: een vacature om een agriturismo uit te baten in Assisi.
Zonder dat we het op dat moment ook maar enigszins beseften, zou deze vacature alles aan een razendsnel tempo veranderen en heel ons leven op zijn kop zetten.
Nederlandstalige managers voor een agriturismo gezocht
In de vacature stond dat er een Nederlandstalig koppel gezocht werd voor de uitbating van een agriturismo in de heuvels rond Assisi. De eigenaars waren Belgen die zelf al jarenlang een domein uitbaatten waar ze appartementen en vakantiehuisjes verhuurden. Nu wilden ze hun activiteiten uitbreiden door een tweede accommodatie aan te kopen, een agriturismo in dezelfde straat als hun eigen domein.
Voor die nieuwe accommodatie zochten ze een koppel dat de dagelijkse uitbating op zich wilde nemen.
Terwijl we de vacature verder lazen, werd ons enthousiasme alleen maar groter. Want dit was eigenlijk precies waar we al die tijd naar op zoek waren geweest. Niet alleen zouden we op deze manier allebei werk hebben, we zouden er ook kunnen wonen. En dat in Umbrië, de regio waar we tijdens onze afgelopen reizen helemaal verliefd op waren geworden.
Bovendien zouden we kunnen samenwerken met Belgen die al jaren ervaring hadden met het verhuren van vakantieaccommodaties in Italië. Mensen die het land, de lokale manier van werken en de toeristische sector al goed kenden. Voor ons, twee jonge Belgen die nog maar aan het begin van hun Italiaanse avontuur stonden, voelde dat als een enorme meerwaarde.
Dat er ook een restaurant bij de agriturismo hoorde, was op dat moment eigenlijk maar een detail waar we nauwelijks bij stilstonden. We waren zo enthousiast over de mogelijkheid om eindelijk in Italië te kunnen wonen en werken, dat we vooral zo snel mogelijk wilden reageren.
De koe bij de hoorns vatten, het was NU het moment
Er was nog iets wat deze vacature bijzonder maakte: we waren op dat moment zelf in Umbrië!
Terwijl we enkele uren eerder nog twijfelden aan de haalbaarheid van ons property managementproject, zagen we plots een compleet nieuwe mogelijkheid om onze Italiaanse droom waar te maken. En omdat we op dat moment vlakbij logeerden, besloten we geen seconde te verliezen.
We stuurden meteen een uitgebreide mail naar de Belgische eigenaars met alle info die ze vroegen in de vacature. Dat was een hele vragenlijst… Ze wilden weten wat onze ervaring was, hoe wij het leven in Italië zagen, waarom wij naar Italië wilden verhuizen, hoe wij de uitbating voor ogen hadden, hoe wij van die accommodatie een succes zouden maken…
Uiteraard sloten we af met de vraag of we misschien persoonlijk mochten langskomen om kennis te maken. We waren tenslotte toch in de buurt, dus waarom zouden we die kans laten liggen?
Vervolgens was het in spanning afwachten of we op tijd een antwoord zouden krijgen.
Een persoonlijke uitnodiging
Niet veel later kregen we antwoord, samen met een uitnodiging om bij hen langs te gaan.
Zo gezegd, zo gedaan. De volgende ochtend reden we via Assisi recht de achterliggende heuvels in. Ik herinner me nog goed hoe zenuwachtig we waren. We wilden allebei een ontzettend goede indruk maken, want voor mijn gevoel was dit echt een alles-of-niksmoment.
Na alle teleurstellingen van de voorbije maanden hadden we eindelijk opnieuw een kans gevonden die ons echt enthousiast maakte. En die wilden we absoluut niet laten schieten. Ik was dan ook vastbesloten om mijn allerbeste beentje voor te zetten.
Gelukkig werden we met open armen ontvangen. Wat eigenlijk een korte kennismaking had moeten worden, groeide uit tot een bezoek dat uiteindelijk de hele dag zou duren. We kwamen ergens in de voormiddag aan en vertrokken pas laat op de avond. De vrouw des huizes legde ons enorm in de watten. We mochten zelfs blijven voor het middageten en voelden ons al snel helemaal op ons gemak. Het was duidelijk dat deze mensen al jaren ervaring hadden met het ontvangen van gasten.
Tijdens die uren praatten we uitgebreid over hun plannen met de nieuwe agriturismo. Ze vertelden waarom ze specifiek op zoek waren naar Nederlandstalige uitbaters. Enerzijds maakte dat de onderlinge samenwerking voor hen gemakkelijker, maar anderzijds zagen ze ook een voordeel in de talenkennis die Belgen en Nederlanders doorgaans meebrengen. Zo hoopten ze gasten uit verschillende landen gemakkelijker te kunnen ontvangen.
Het gesprek ging voornamelijk over de uitbating van de kamers en de toekomstvisie voor het domein. De agriturismo telde tien kamers en beschikte over een professionele keuken, waar onder andere het ontbijt voor de gasten bereid zou kunnen worden. Ook lunches zouden tot de mogelijkheden behoren.
Hoewel er ook een restaurant bij de accommodatie hoorde, gingen we daar op dat moment nog niet uitgebreid op in. We waren vooral bezig met hoe we de agriturismo zouden kunnen uitbaten en wat de eigenaars precies voor ogen hadden.
En hoe langer we samen praatten, hoe enthousiaster we werden. Sterker nog, de eigenaars waren zo enthousiast over onze kennismaking dat ze voorstelden om meteen samen naar de agriturismo te gaan kijken.
Onze eerste kennismaking met de agriturismo
Niet veel later stonden we dus op het domein waar we misschien wel zouden gaan wonen en werken.
De gebouwen zelf konden we nog niet vanbinnen bekijken, aangezien de eigenaars nog geen sleutels hadden. Maar dat hield ons niet tegen om het domein alvast te verkennen. Het weer was grijs en grauw, met een ijzige wind. Maar toch zagen wij meteen iets wat volgens ons de grootste troef zou worden: het ongelooflijke uitzicht.
De agriturismo lag midden in de heuvels rond Assisi, letterlijk in the middle of nowhere. Vanuit het domein keek je uit over een prachtig landschap dat zich in de verte uitstrekte. Ik zag meteen het potentieel van deze plek.
Het hoofdgebouw was een oude boerderij, opgetrokken uit prachtige natuursteen. Iets verderop lag het zwembad, iets lager op het domein, met opnieuw dat fantastische uitzicht over de heuvels. We zagen ook al waar de toekomstige buitenbar zou komen en hoe het terras er mogelijk zou kunnen uitzien.
En misschien nog wel het belangrijkste van alles: we zagen voor het eerst het huisje waar wij zelf zouden kunnen wonen. Het was een schattig huisje dat langs de buitenkant meteen een heel gezellige indruk maakte. Het idee dat we hier onze eigen plek zouden hebben, waar we ons na een werkdag konden terugtrekken, maakte het allemaal nog aantrekkelijker.
Maar één ding werd tijdens dat bezoek ook heel duidelijk: er was nog ontzettend veel werk aan de winkel. Het volledige domein had namelijk al twee jaar leeggestaan. Dat was er ook aan te zien. Op verschillende plaatsen groeide het onkruid volop, er lag hier en daar nog rommel en op de plek waar later het buitenterras zou komen, lag zelfs nog een groene kunstgrasmat.
De eigenaars hadden ons gelukkig al gewaarschuwd dat er nog heel wat werkzaamheden moesten gebeuren en dat ze daar binnenkort mee zouden beginnen. Het was dus absoluut nog geen instapklare agriturismo waar we de volgende dag al gasten zouden kunnen ontvangen. Maar het potentieel was er volgens ons wel. En dat was op dat moment vooral wat wij zagen.
Over de precieze financiële afspraken en de voorwaarden van onze toekomstige woonst hadden we het toen nog niet uitgebreid gehad. Er waren dus nog heel wat praktische zaken die uitgeklaard moesten worden. Toch verlieten we die avond het domein met een ontzettend goed gevoel. Niet alleen over de plek zelf, maar ook over de Belgische eigenaars met wie we de hele dag hadden doorgebracht.
Dat we er uiteindelijk zoveel langer waren gebleven dan oorspronkelijk voorzien, zagen wij alvast als een heel goed teken.
Terug richting België met een onbeschrijfbaar gevoel
Tijdens de terugreis naar België voelden we opnieuw de adrenaline waarmee we in de eerste plaats vertrokken waren. Deze keer was het echter niet meer de adrenaline om met ons project van Property Management te starten, maar om hopelijk gekozen te worden als de nieuwe uitbaters van een agriturismo.
Ons hele property managementproject waren we ondertussen eigenlijk al bijna vergeten. Zo snel kan het blijkbaar gaan wanneer er plots een nieuwe kans op je pad komt.
In ons hoofd waren we alweer volop bezig met een compleet ander toekomstbeeld. Want als we voor deze job geselecteerd zouden worden, zou onze verhuis naar Italië plots wel eens heel snel kunnen gaan. De bedoeling was namelijk om de agriturismo in het voorjaar van 2023 te openen, wanneer het nieuwe toeristische seizoen van start zou gaan. Dat betekende dus dat we binnen enkele maanden al in Umbrië zouden kunnen wonen en werken.
Ook onze familie en vrienden vertelden we enthousiast over wat we tijdens die laatste dagen in Italië hadden meegemaakt. We vertelden over de Belgische eigenaars, over het prachtige domein en over het feit dat onze Italiaanse droom misschien sneller werkelijkheid zou worden dan we ooit hadden durven denken.
Maar voorlopig konden we eigenlijk niets meer doen. Nadat we persoonlijk met de eigenaars kennis hadden gemaakt en al hun vragen hadden beantwoord, zowel tijdens onze ontmoeting als uitgebreid via mail, moesten we wachten. Ze zouden de andere reacties op de vacature ook grondig bekijken en daarna een beslissing nemen. Wij konden enkel en alleen wachten.
Het verlossende mailtje
Maar dat hoefde uiteindelijk helemaal niet lang te duren.
We waren nog maar net terug thuis in België toen er alweer een mail van de eigenaars in onze inbox verscheen. Tot onze grote verbazing trouwens, want tijdens onze kennismaking hadden ze verteld dat ze rustig de tijd wilden nemen om alle sollicitaties te bekijken.
Ik denk dat we amper één of twee dagen thuis waren toen we het bericht ontvingen. We zaten gewoon in onze living toen we de mail openden. En wat we daar lazen, konden we nauwelijks geloven.
Wij waren gekozen om de agriturismo uit te baten!
De eigenaars schreven dat ze een ontzettend goed gevoel hadden overgehouden aan onze kennismaking en dat ze graag met ons wilden samenwerken.
Volgens hen hadden wij bovendien het meest realistische beeld van hoe de toekomst er voor de agriturismo zou uitzien. We beseften dat het leven in Italië niet alleen maar uit la dolce vita zou bestaan, maar dat er ook stevig gewerkt zou moeten worden. En dat was precies wat zij zochten.
We lazen de mail vol ongeloof. Na al die maanden van zoeken, plannen maken, teleurstellingen verwerken en opnieuw beginnen, kregen we eindelijk het nieuws waar we zo lang op hadden gehoopt. We waren door het dolle heen!
Uiteraard grepen we meteen naar onze telefoons om het goede nieuws met onze familie te delen. Onze ouders, broers en zus kregen allemaal te horen dat wij gekozen waren als de nieuwe uitbaters van een agriturismo in Italië. Wat een ontlading was dat!
Na een jaar lang zoeken naar werk en een woning in Italië, leek onze zoektocht eindelijk tot een einde te komen. Na maanden waarin we er bijna dag en nacht mee bezig waren geweest en twee grote teleurstellingen hadden moeten verwerken, kregen onze toekomstplannen eindelijk vorm. We zouden naar Italië verhuizen en een agriturismo uitbaten in de heuvels rond Assisi.
En plots drong het besef binnen: dit zou wel eens de allerlaatste Kerst kunnen worden die we hier in België zouden vieren.
Droom jij ook van verhuizen naar Italië?
In deze blogreeks deel ik stap voor stap hoe wij onze verhuis naar Umbrië hebben aangepakt: van de eerste plannen tot de realiteit van wonen en werken in Italië. Lees ook de andere delen van ons verhuisverhaal.
Kan je niet genoeg krijgen van Italië? Of wil je als eerste op de hoogte blijven? Schrijf je dan in op de nieuwsbrief. Daar deel ik nieuwe updates, mijn lokale tips en zaken die je hier nog niet kan lezen.
Wil je graag een kijkje achter de schermen van ons leven in Italië? Volg mij dan op mijn persoonlijke Instagram en TikTok-profiel. Daar deel ik al mijn avonturen!
Alla prossima!
Julie
