Wie het vorige deel van ons verhuisverhaal gelezen heeft, weet dat onze plannen om naar Italië te verhuizen plots een flinke klap kregen. Het glampingproject waar we maanden aan gewerkt hadden, bleek uiteindelijk helemaal niet mogelijk te zijn op de locatie die we voor ogen hadden.
Wie droomt van verhuizen naar Italië, denkt misschien aan een duidelijk stappenplan dat je gewoonweg dient te volgen. In werkelijkheid liep ons verhaal allesbehalve rechtlijnig. Daar stonden we dan. Met een hoofd vol ideeën en een toekomstvisie, maar zonder concreet pad om onze droom waar te maken.
Toch besloten we dat ene gesprek met de makelaar niet zomaar te laten passeren. Als een glamping onmogelijk was, wat zou er dan wel kunnen? We hadden tenslotte nog altijd hetzelfde doel: een nieuw leven opbouwen in Italië. Haar antwoord bracht ons op een idee waar we zelf nog niet aan gedacht hadden. En zo begon er, alweer, een volledig nieuw hoofdstuk in ons verhuisverhaal.
Een onverwachte job-suggestie
De boodschap van de makelaar kwam hard aan.
We zaten bij ons thuis aan de keukentafel, het was mei 2022, en we waren net terug thuis van een veelbelovende trip met onze ouders naar Le Marche. Daar waren we het domein gaan bezoeken van de glamping die we zouden uitbaten.
Tijdens een videocall via WhatsApp legde de makelaar ons uit waarom de glamping op die locatie nooit vergund zou worden. Terwijl ze haar argumenten één voor één opsomde, kwam er bij mij al een andere vraag op. Als een glamping niet kon… wat dan wel? Zodra ze uitgesproken was, stelden we haar die vraag meteen. Want als wij ooit naar Italië wilden verhuizen, hadden we een manier nodig om daar ook een inkomen op te bouwen. Onze uitgangspositie was namelijk allesbehalve ideaal. We hadden geen groot budget, geen netwerk in Italië en ook geen job die we zomaar vanop afstand konden verderzetten.
Volgens haar was er misschien toch een piste die voor ons zou kunnen werken: property management. Ze had al gezien dat andere buitenlandse koppels in Italië op die manier aan de slag waren gegaan. De investering bleef beperkt, omdat je in principe vooral materiaal nodig hebt voor onderhoud en schoonmaak. Bovendien waren we al begonnen met Italiaans te leren, iets wat volgens haar essentieel was om lokaal contacten op te bouwen.
Hoe we dan dat property management precies zouden invullen, mochten we grotendeels zelf bepalen. Ze sprak bijvoorbeeld over het onderhouden van woningen en tuinen, het opvolgen van praktische zaken voor eigenaars en eventueel ook het ontvangen van gasten. Toch voelden we niet meteen een echte klik met dat idee. Simpelweg omdat we het totaal niet kenden. Het was een job waar we nog niet eerder bij hadden stilgestaan. Daarom gaf ze ons één simpel advies: laat het even bezinken. En dat was precies wat we nodig hadden.
De zomer kwam eraan en onze energie was na die hectische maanden eigenlijk volledig opgebruikt. De tegenslag met de glamping, gecombineerd met ons drukke leven in België, had ons behoorlijk uitgeput. Tijdens de schoolvakanties lagen mijn logopediesessies grotendeels stil, omdat veel kinderen hun therapie pauzeerden. Dat betekende dat ik tijdelijk minder werk had, maar ook meer ruimte om andere dingen te doen. Net zoals de jaren daarvoor nam ik daarom extra jobjes aan, zoals babysitten en werken op festivals, zodat we toch wat extra geld opzij konden zetten. Naast het sociale media werk dat ik voor mijn schoonzus deed in bijberoep had ik ook nog een nieuwe klant bijgekregen: een juwelier in Antwerpen.
En tegelijk gaf die zomer ons iets anders dat we op dat moment misschien nog meer nodig hadden: tijd om alles even op een rij te zetten.
Even afstand nemen van het plan
Ons huisje in België voelde vanaf de eerste dag als thuis. Normaal gezien was het dus altijd fijn om na een reis weer in onze vertrouwde omgeving terecht te komen. Maar dit keer voelde het anders. Het nieuws over de glamping had ons echt een klap in het gezicht gegeven.
Terwijl we opnieuw aan de keukentafel zaten, waar we enkele dagen eerder nog zo enthousiast over onze plannen hadden gesproken, bleef er eigenlijk maar één gedachte door mijn hoofd gaan: ik wil mijn job hier niet blijven doen. Ik wil naar Italië verhuizen. Toch besloten we niet meteen opnieuw in de volgende plannen te duiken. De zomer stond voor de deur, en die zag er voor ons grotendeels hetzelfde uit als elk jaar. Rock Werchter stond opnieuw op de planning, muziek voelt voor mij altijd een beetje als thuiskomen, en we spraken vaak af met vrienden en familie voor een reeks heerlijke zomeravonden vol etentjes en terrasjes.
Begin augustus besloten we last-minute toch weer te doen wat we elke zomer doen: met de auto op roadtrip vertrekken richting Italië. Op 9 augustus gooiden we onze tent in de koffer en vertrokken we richting het zuiden. We maakten een eerste tussenstop in Aosta en reden daarna verder naar Rome, waar we enkele dagen bleven om de stad uitgebreid te verkennen.
Van daaruit trokken we nog verder naar het zuiden, naar een camping in Sorrento onder de typische groene pijnbomen. We reden met een gehuurde brommer de Amalfikust af, bezochten Pompei en trokken daarna opnieuw de bergen in richting de Gran Sasso, waar we fietsen huurden en door het indrukwekkende landschap reden. Tijdens al die kilometers in de auto fantaseerden we ondertussen opnieuw volop over de toekomst. Het idee van property management kwam regelmatig terug in onze gesprekken.
We wisten nog altijd niet of het echt iets voor ons zou zijn, maar één ding werd tijdens die reis wel opnieuw duidelijk: onze liefde voor Italië was allesbehalve verdwenen. Toen we op 22 augustus via Verona, het Lago di Ceresole en het Parco Gran Paradiso terug naar België reden, voelden onze batterijen weer volledig opgeladen. Wat een reis, wat een land!
En met die nieuwe energie besloten we dat we het idee van property management toch een eerlijke kans wilden geven.
Terug aan het werk
Eenmaal september begon, schoten we opnieuw in actie. Met onze batterijen opgeladen na de roadtrip wilden we voor het idee van property management gaan. En zoals jullie ondertussen al weten, betekent dat voor ons echt ALLES geven en ons VOLLEDIG smijten!
En dus begonnen we opnieuw waar we enkele maanden eerder al hadden gezeten: aan ons keukeneiland, met laptops, notities en een hoofd bomvol plannen en ideeën. Terwijl ik mijn agenda als logopediste zo vol mogelijk probeerde te plannen, om zoveel mogelijk te verdienen, werkte Jef op zijn vrije dagen verder aan, alweer, het businessplan. Het idee om online zichtbaar te zijn kwam vanzelfsprekend van mij. Als we buitenlandse eigenaars met een tweede verblijf in centraal Italië wilden bereiken, moesten ze ons natuurlijk ook kunnen vinden.
Op twee weken tijd stonden onze Instagram- en Facebookpagina’s al online, onder de naam “Property Management Valle Umbra”, en ondertussen hadden we ook iemand ingeschakeld om een professionele website te bouwen. Onze doelgroep hielden we bewust zo breed mogelijk. Alles communiceerden we in het Engels zodat we niet alleen Nederlanders of Belgen konden bereiken, maar ook andere buitenlandse eigenaars met een tweede verblijf in Umbrië.
Ons doel was duidelijk: een totaalpakket aanbieden zodat eigenaars zich nergens zorgen over hoefden te maken wanneer ze zelf niet in Italië waren. En het ging snel. Veel sneller dan we zelf hadden verwacht. Op een avond eind oktober verscheen er een mail in onze inbox, die veelbelovend bleek te zijn!
Onze eerste echte kans
We zaten thuis toen we het bericht lazen. Het kwam van een Duits koppel dat onlangs een tweede verblijf had gekocht op de grens tussen Umbrië en Le Marche. Ze hadden ons online gevonden en vroegen of we een offerte konden maken voor het beheer van hun vakantiewoning.
Voor ons voelde dat meteen als een enorme kans. De adrenaline gierde door mijn lichaam. Dit zouden namelijk onze allereerste klanten kunnen worden. Vrij spontaan kwamen Jef en ik op hetzelfde idee: waarom zouden we ons niet gewoon persoonlijk gaan voorstellen? Om zo te tonen hoe graag we dit willen? Dus deden we iets wat achteraf gezien behoorlijk impulsief was. We stelden in ons antwoord voor om zelf naar Duitsland te rijden om persoonlijk kennis te maken. Tot onze grote opluchting reageerden ze meteen enthousiast en waren we van harte welkom bij hun thuis in Würzburg.
Op 12 november reden we dus naar Duitsland. Na bandenpech tijdens de heenrit, kwamen we aan bij het Duits koppel dat interesse had in ons aanbod als property managers. Daar werden we heel fijn ontvangen. Plots werd het plan ook heel concreet: wij zouden hun woning bezoeken in Italië, alles ter plaatse bekijken en daarna een offerte op maat maken voor het beheer van hun tweede verblijf.
Voor het eerst leek het alsof ons nieuwe plan echt in beweging kwam. Dus zo gezegd, zo gedaan. Italië, we komen er (weer) aan!
Op zoek naar antwoorden in Umbrië
Twee weken later zaten we opnieuw in Umbrië. Ja, we zetten er vaart achter. We waren met de auto vanuit België naar Italië gereden om de woning van het Duitse koppel te gaan bekijken. Maar we wilden deze trip ook gebruiken om met zoveel mogelijk mensen te spreken over ons idee van property management. In onze koffers zaten dus niet alleen warme kleren voor het najaar, maar ook flyers en visitekaartjes van ons nieuwe project.
Het voelde trouwens anders om in deze periode van het jaar in Italië te zijn. Tot dan toe hadden we het land vooral in de lente en zomer bezocht. Nu hing er een grijze herfstsfeer over de heuvels van Umbrië. Maar toch had ik nog steeds het vertrouwde gevoel: hier zou ik echt kunnen wonen. De kerstsfeer was op sommige plaatsen al zichtbaar en dat vond ik zo’n fijne ervaring!
Tijdens die dagen hadden we afspraken met verschillende mensen uit de sector: twee Hollandse dames en één (lokale) Italiaanse vrouw. Deze gesprekken verliepen echter totaal niet zoals we gehoopt hadden. Hun advies was duidelijk: als we in deze sector wilden werken, moesten we eerst naar Italië verhuizen en pas daarna op zoek gaan naar werk. Volgens hen was het onmogelijk om vanuit België iets op te bouwen. En één van de Hollandse vrouwen zei het zelfs zonder omwegen: jullie plan heeft hier geen kans van slagen.
Twijfel op de terugweg
Naast de gesprekken die we hadden gepland, stond er natuurlijk nog één belangrijk bezoek op de agenda: het domein van het Duitse koppel zelf. Het was een typische vakantiewoning met zwembad, tuin, twee slaap- en badkamers en een ruime eet- en woonkamer. Ik kon het mezelf al helemaal voorstellen dat ik hier zou poetsen, gasten zou ontvangen, post zou komen ophalen enzoverder. Maar pas later, toen we opnieuw in de auto zaten op weg naar ons hotel, veranderde de sfeer.
Tijdens die rit zei Jef plots dat hij het niet meer zag zitten. Hij voelde dat hij van deze job waarschijnlijk niet gelukkig zou worden. Bovendien begon hij ook te twijfelen of we er financieel wel genoeg mee zouden kunnen verdienen. Zijn woorden kwamen onverwacht. Tot dan toe waren we vooral bezig geweest met oplossingen zoeken en vooruitdenken. Maar op dat moment leek het alsof alle twijfels van de voorbije dagen plots samenkwamen.
Een onverwacht bericht
Later die namiddag kwamen we terug aan in ons hotel. Buiten was het intussen nog donkerder geworden en de lucht hing vol zware wolken. Het weer leek perfect te passen bij hoe we ons voelden. Terwijl we onze spullen in de kamer legden, keek Jef even op zijn telefoon. “Joels,” zei hij plots, “Ik heb een mail gekregen.”
Het bericht kwam van één van de Belgen bij wie we eerder dat jaar waren gaan logeren in Urbino (zie deel twee van ons verhaal). De man had een vacature zien passeren en dacht meteen aan ons. Hij had deze via mail doorgestuurd naar Jef, met als titel: GEZOCHT: NEDERLANDSTALIG KOPPEL VOOR UITBATING AGRITURISMO. Op dat moment hadden we nog geen idee dat dat ene bericht alles zou veranderen…
Droom jij ook van verhuizen naar Italië?
In deze blogreeks deel ik stap voor stap hoe wij onze verhuis naar Umbrië hebben aangepakt: van de eerste plannen tot de realiteit van wonen en werken in Italië. Lees ook de andere delen van ons verhuisverhaal: deel 1, deel 2 en deel 3.
Kan je niet genoeg krijgen van Italië? Of wil je als eerste op de hoogte blijven? Schrijf je dan in op de nieuwsbrief. Daar deel ik nieuwe updates, mijn lokale tips en zaken die je hier nog niet kan lezen.
Wil je graag een kijkje achter de schermen van ons leven in Italië? Volg mij dan op mijn persoonlijke Instagram en TikTok-profiel. Daar deel ik al mijn avonturen!
Alla prossima!
Julie
