Verhuizen naar Italië: ons verhuisverhaal – deel 1

Dit is ons verhuisverhaal. Hier zal je een gedetailleerde en persoonlijke inkijk krijgen van hoe ons proces verlopen is. Helemaal van het idee tot effectief in Italië wonen en werken, op onze manier. Fijn dat je de tijd neemt om mee te volgen, hier gaan we!

Hoe een grijze avond in Durbuy het zaadje plantte

We spoelen even vier jaar terug in de tijd. Op een druilerige januari-avond (2022) gingen Jef en ik uit eten in Durbuy. We hadden in een restaurant gereserveerd, wat uiteindelijk een van de duurste zaken bleek te zijn in het dorp. Lap, daar hadden we geen idee van. In onze zeven haasten zullen we ernaast gekeken hebben…

We verbleven één nacht in Durbuy tijdens het einde van de kerstvakantie. Maar vraag me niet hoe wij er ooit zijn terechtgekomen… want Jef en ik hebben helemaal niets met verfijnd dineren en het stadje Durbuy vind ik eigenlijk zo fake als wat.

Maar dus, 4 jaar geleden zaten we daar. Context geschetst. De vakantie liep op zijn einde. Voor ons beide een vrije schoolvakantie. Een moment om de batterijen op te laden, zodat we de weken erna er weer tegenaan konden. Tot aan de volgende vakantie.

Een leven dat draaide rond werken en aftellen

Jef gaf op dat moment les in het middelbaar onderwijs. Hij nam de wetenschapsvakken voor zijn rekening in de eerste en tweede graad, goed voor zo’n 250 leerlingen in totaal. Ik werkte fulltime als zelfstandig logopediste. Overdag ging ik naar verschillende scholen in het Antwerpse om de kinderen één voor één uit de klas te halen. In een apart lokaaltje, meestal ergens weggestoken in één of andere donkere kelder, gaf ik ze een half uurtje logopedische therapie. Ook ’s avonds begeleidde ik kinderen met een leer- en/of taalstoornis in mijn eigen praktijk aan huis.

De schoolvakanties vrij nemen als logopediste was geen bewuste keuze. Want niet werken, betekent ook niets verdienen als zelfstandige. Maar na drie jaar actief proberen om kinderen ook tijdens de schoolvakanties naar de praktijk te krijgen, leek ik geen andere optie te hebben. Logopedische sessies werden tijdens de schoolvakanties steeds ‘vergeten’ te worden. Hoe vaak ik in mijn kleine praktijkruimte thuis zat te wachten op cliënten, die uiteindelijk niet kwamen opdagen. Ik kon de tel niet meer bijhouden. Best frustrerend, want je wil vooruitgang boeken.

En kinderen die ik op school zag? Ja, waarom zou een kind opeens aan huis moeten komen. De school is toe, het is vakantie, dus de logopedie moet toch ook niet meer doorgaan. Dat was helaas de redenering. Dus ja, ik had elke schoolvakantie ook ‘vakantie’. Na enige tijd vond ik het ook niet meer zo erg. Want ik had er écht nood aan.

Wanneer rusten alleen nog lukt door weg te gaan

Ochtenden met zware migraine werden normaal. Het viel op dat ik tijdens de schoolvakanties vaker tripjes boekte. Met Jef en met vriendinnen. Zelfs, ja, naar Durbuy. Want, weg is weg! Zo verdween die knagende hoofdpijn en kon ik er weer een paar weken tegenaan. Totdat… het terugkwam en dan begon de vicieuze cirkel gewoon opnieuw.

Naast dat vastgeroest patroon, hadden we ook een waanzinnig druk jaar achter de rug. Jef had een nieuwe voltijdse job als leerkracht en we hadden samen een huis gekocht, waar nog het een en ander in moest gebeuren (na de werkuren) voordat we erin konden trekken. Daarnaast had ik afscheid genomen van de groepspraktijk waar ik twee jaar ervaring had opgedaan en had ik mijn eigen praktijk ingericht in onze nieuwe woning.

Toen werd het even stil in Durbuy…

Daar zaten we dan aan tafel. Nog altijd een beetje in shock dat we in zo’n sjieke tent waren beland. Maar maakt niet uit, we konden geld uitgeven, want daar werkten we toch hard genoeg voor? Tijd voor ontspannen en dan moet het geld rollen.  Dat was toen de mentaliteit en hoe iedereen het leek te doen.

Terwijl we onze gerechten hadden besteld en de glazen wijn waren ingeschonken, merkte ik een stilte aan tafel. Hier voelde ik het; er speelde iets bij ons beide.

Ik betrapte me erop dat ik was verzonken in mijn gedachten. Over het werk, de waanzinnig hoge belastingen die ik weer als voltijds zelfstandige zou moeten betalen, de stress die er weer ging aankomen. In zeven haasten van school naar school crossen op een stadsfiets om therapieën te geven. Meestal goed doorweekt van door de buien heen te fietsen. Een half uurtje tijd hebben om naar huis te racen, mezelf op te frissen, snel iets te eten, en weer aan de reeks sessies thuis beginnen. Geloof mij, ik deed mijn job heel graag! Maar ik was de focus kwijt.

En dat allemaal om in het weekend mijn administratie bij te houden, gezellig met vrienden uit eten te kunnen gaan, de nieuwste kleding te kunnen kopen om mee te zijn met de trends, concerttickets te kunnen kopen om mijn gedachten te verzetten, een hypothecaire lening af te betalen, en op het einde van de maand… te schrikken dat er niet veel overblijft op je rekening. Maar we deden goed aan pensioensparen, dus dat geld stond opzij hoor! Alleen kan je er wel pas over een veertigtal jaar aan. Ik moest mijn werktempo blijven aanhouden om ook mijn ontspanning te kunnen vergoeden. Maar, wist niet of ik het eigenlijk nog wel kon en wou. Aan deze hoge snelheid blijven verder leven. 

En toen kwam het gevoel: ik moet dit op tafel gooien.

“Ik wil het gevoel van op reis zijn altijd hebben”

Dus daar was hij dan, mijn vraag naar Jef toe. Ik polste eerst voorzichtig naar zijn gevoel tegenover het einde van de vakantie. Al snel werd duidelijk dat hij ook niet met volle goesting zat te wachten op het nieuwe jaar. “Wanneer is de volgende vakantie nu weer?” Ja, dat zijn vragen die je niet stelt als je er naar uitkijkt om terug te kunnen gaan werken.

Ik begon luidop na te denken en zei: “Ik merk dat ik het allergelukkigst ben als ik op reis ben. De zon, de rust, … Ik zou dit gevoel altijd wel willen hebben!” Deze uitspraak werd door Jef instant bevestigd. Ik speelde erop in. Stel je voor dat je in een zuiders land woont… waar het niet draait om trends en veel geld verdienen. Waarom bekijken we dit eigenlijk niet als een optie? Er zijn zoveel mensen die in een ander land wonen en daar werk vinden. De wereld is zo groot. Waarom zouden wij hier voor altijd moeten blijven?

Tot mijn grote verbazing nam Jef enthousiast deel aan mijn conversatie. Ik dacht de eerste minuten dat ik gewoon weer in een enthousiaste ideeënstroom zat. Maar hij was volledig mee met wat ik bedoelde. Toen, op dat moment, in grijs en fake Durbuy, werd het zaadje geplant.

Waarom Italië geen toeval was

Het werd meteen concreet. Jef zei standvastig; “Ok, ik wil ook naar het buitenland, maar dan wel naar Italië”. Voor Jef was deze keuze logisch. Voordat we elkaar leerden kennen, was hij drie maanden alleen op doorreis geweest in Italië. Daar had hij prachtige streken verkend en ook de basis van het Italiaans geleerd. Hij wou niets liever dan terugkeren naar dat land en mij meenemen naar die mooie tijd die hij daar had beleefd.

Voor mij was het anders… Ik was er al enkele keren geweest tijdens gezinsvakanties en met de eindreis van het middelbaar. Tijdens de lessen antieke cultuur over de Romeinen hing ik aan de lippen van mijn leerkrachten. Van kinds af aan was ik altijd gefascineerd door de mythologie en Romeinse geschiedenis, omdat ik ooit een boek kreeg van mijn bompa. Hij was zo fier dat ik Latijn ging studeren. De geschiedenis, cultuur, steden en taal trokken me enorm aan. Maar even serieus, ik kon mij toen geen enkele rede bedenken waarom ik niet in dat land zou willen wonen. Als ik aan andere landen dacht, zoals Spanje, Frankrijk, Portugal,… Daar voelde ik geen enkele connectie mee.

“Ok, dan doen we dat toch gewoon?!”, reageerde ik. En zo vond aan dat tafeltje onze allereerste brainstorm plaats. We zaten allebei in een soort high, alsof we net een marathon hadden gelopen. De droom was uitgesproken. We fantaseerden erop los, de hele avond lang. Maar we waren ons er beide van bewust dat het idee te zot was voor woorden. En toch… merkte ik dat we er alletwee kei hard in geloofden! Sindsdien konden we het idee niet meer negeren.

Het zaadje was geplant

Maar nu volgde: Waar? Hoe? Wanneer? Wat? … Daar gingen we bij thuiskomst meteen aan de slag. Vanaf dan stonden we echt aan het begin van ons avontuur, en we waren er helemaal klaar voor. In het volgende deel vertel ik hoe we die eerste stappen ook echt hebben gezet!

Benieuwd naar het vervolg?

Wil je graag een kijkje achter de schermen van ons leven in Italië? Volg mij dan op mijn persoonlijke Instagram en TikTok-profiel. Daar deel ik al mijn avonturen!

Alla prossima!
Julie