Als je in Umbrië woont, draait je levensritme rond één ding: de zon. Wij checken dagelijks de weersvoorspellingen en hebben de luxe om ons werkschema in te delen zoals wij dat willen. Deze week was er weer een zonnige dag voorspeld, en dat betekende maar één ding: hop, naar buiten.
Maar zoals altijd kwam dan de volgende bedenking: waar trekken we nu heen? Ik moet eerlijk bekennen dat het deze keer geen moeilijke keuze was.
Vorige week bezochten we nog Terni, de stad van San Valentino. Hierover kan je alles lezen in mijn vorige blogpost. Op de terugweg van Terni naar ons dorpje zagen we opnieuw de indrukwekkende Ponte delle Torri in Spoleto liggen. Het herkenningspunt van de stad. We passeerden deze al zo vaak, maar konden er tot nu toe nog niet over wandelen.
Deze brug was namelijk jarenlang gesloten na de aardbeving van 2016. Toch deed ik bij aankomst thuis even wat opzoekwerk. Al snel vond ik een lokaal krantenartikel waarin stond dat de brug sinds april 2025 opnieuw geopend was voor het publiek. De knoop was dus snel doorgehakt: Ponte delle Torri, we komen eraan!
Maar we gingen toch niet alleen naar Spoleto rijden voor een brug? Nee. Via de app Komoot zocht ik een nabijgelegen boswandeling op, waarbij we eerst de brug zouden oversteken om daarna terecht te komen in het Heilige Bos van Monteluco.
Ook benieuwd wat daar precies te zien viel? Wandel met ons mee!
De start van de wandeling in Spoleto
We parkeerden de wagen vlak bij de roltrappen van Spoleto op de betalende parking “Parcheggio 2 della Ponzianina”. Deze parking kostte ons €1 per uur. Aangezien we hier al eerder hadden geparkeerd, wisten we dat we kleingeld op zak moesten hebben. De parkeermeters aanvaarden geen betaalkaarten.
Wil je liever wat geld besparen? Dan kan je de wagen net iets verder parkeren op deze gratis parking of op de tegenoverliggende gratis parking.
Daarna wandelden we naar de roltrappen van Spoleto, aangezien de start van de wandeling zich helemaal bovenaan bevond. We namen ze allemaal (ja, want het zijn er wel wat) tot we bovenkwamen in wat de kelder van de burcht leek.
Na de laatste roltrap volgden we de gang naar de liften niet, maar sloegen meteen rechtsaf. Zo kwamen we buiten terecht aan een lage omwalling, waar we al konden genieten van een prachtig uitzicht over de Romeinse stad Spoleto.
Hoewel de stad in 2016 getroffen werd door een zware aardbeving, waren daar vandaag nog steeds sporen van zichtbaar. De skyline van Spoleto wordt gekenmerkt door kranen, om ingestorte gebouwen te herstellen en te verstevigen.
Lang bleven we niet hangen, want er stond nog een hele wandeling gepland. We vervolgden onze weg naar rechts en liepen in de schaduw van de imposante Rocca Albornoziana. Het was duidelijk de noordkant van de panoramische wandelroute: we zagen overal mos op de stenen en het voelde meteen een tikkeltje kouder.
En dan, plots, doemde ze voor ons op: de Ponte delle Torri. Hier begon onze wandeling echt.
De Ponte delle Torri
Deze immense brug werd gebouwd in de 14e eeuw, mogelijk op oudere fundamenten die teruggaan tot de Romeinse tijd. Ze is 230 meter lang en wel 80 meter hoog. In 2016 werd ze zwaar beschadigd door een aardbeving. Hierdoor werd het onmogelijk om via de brug over te steken naar Monteluco. Het duurde maar liefst acht jaar om ze te herstellen en opnieuw open te stellen voor het publiek. En nu… was het aan ons.
Voordat we de brug overstaken, viel mijn oog op een groot paneel dat rechts van de brug stond. Hierop stond een stuk tekst van Johann Wolfgang Goethe, een van de belangrijkste Duitse auteurs uit de geschiedenis. Hij had de brug bezocht tijdens zijn reis door Italië tussen 1786 en 1788. Dit fragment komt uit zijn boek dat heel zijn uitgebreid reisverslag vertelt door il bel paese:
“Ik ben naar Spoleto gegaan en heb het aquaduct bezocht dat ook dienstdoet als brug tussen twee bergen. De tien bakstenen bogen die de hele vallei overspannen, staan daar al eeuwenlang rustig, terwijl het water nog steeds van de ene kant naar de andere kant van Spoleto stroomt.
Dit is dus het derde werk van de ouden dat ik voor mij zie en waarvan ik steeds weer dezelfde grootsheid ervaar: hun architectuur is een tweede natuur die werkt in overeenstemming met burgerlijke gebruiken en doeleinden.
Zo ontstaan het amfitheater, de tempel, het aquaduct.
En nu begrijp ik des te meer waarom ik bouwwerken die uit grilligheid zijn ontstaan altijd verafschuwd heb […] Dingen die allemaal dood geboren worden, want wat werkelijk geen reden van bestaan in zich draagt, heeft geen leven en kan niet groot zijn, noch groot worden.”
Maar genoeg getreuzeld. Tijd voor de oversteek. Ik heb geen hoogtevrees, maar deze brug was niet voor watjes. 80 meter is niet niets. We keken recht het dal in en door het wijdse zicht leek het nog dieper. In het midden van de brug is een raam gebouwd waardoor je plots langs twee kanten het magnifieke uitzicht krijgt. Hier zijn twee stenen zitjes gemaakt zodat je even kan plaatsnemen en het uitzicht in je kan opnemen.
Verder richting het einde van de brug botsten we op het Fortilizio dei Mulini. Een bouwwerk uit dezelfde periode als de brug, dat dienstdeed als verdediging en ook als molen. We lieten de brug achter ons en wandelden richting het Bosco Sacro van Monteluco.
De weg naar het heilige bos van Monteluco
Van de stenen ondergrond trokken we meteen het diepe bos in. Heerlijk, wat schaduw, zou je denken. Maar hier tikten de hoogtemeters stevig aan. Onze streek is prachtig heuvelachtig, maar dat voel je ook van zodra je hier rondwandelt of een andere sportieve activiteit onderneemt.
Wat maakt dit bos heilig? De oorsprong gaat zelfs terug tot de Romeinse tijd, toen dit gebied al als sacrale plek werd beschouwd. Later kreeg het een sterke link met Sint-Franciscus en vestigden zich hier kluizenaars en franciscanen. Vandaag zijn er talloze heilige plaatsen te ontdekken:
- De holle steeneik.
- Het grote metalen kruis op de top, dat als symbool van Spoleto wordt gezien.
- Verschillende kluizenarijen en grotten, waaronder die van Sant’Antonio da Padova.
- Het Heiligdom van Sint-Franciscus: de Franciscaanse kluis (ca. 1218), met een oorspronkelijke waterput, kleine kapel en zeven kleine cellen.
- Het Belvedère, waar een steen de uitspraak van Sint-Franciscus draagt: “Nooit zag ik iets vreugdevollers dan mijn vallei van Spoleto”.
- Enzovoort.
We volgden ettelijke kilometers lang de Cammino di San Francesco. Onderweg kwamen we slechts één groepje Italiaanse wandelaars tegen. Drie koppels begroetten ons vriendelijk en wandelden de route in tegengestelde richting. Langs het omhooglopende pad lagen verschillende eremo’s en kapelletjes. Duidelijk een pelgrimsroute.
Uiteindelijk bereikten we de top: het dorpje Monteluco. Uit het bos kwamen we plots terecht op de parking van Hotel Ferretti. Maar dat bleek niet het enige hotel te zijn. We werden omsingeld door meerdere hotels en terrasjes. Deze hadden allemaal een heerlijk kitsch exterieur, en dat zorgde ervoor dat we ons precies in een andere wereld bevonden. Nu was het er stil en leeg; de enige beweging die we zagen, waren de lokale straatkatten.
De terugweg via Giro dei Condotti
Daarna startten we aan de terugweg van onze lus. Deze liep via de Giro dei Condotti, doorheen de bossen en langs de noordkant van de berg van Monteluco. Wanneer we de smalle, natte paadjes doorkruisten, passeerden we één mountainbiker. Het bos is namelijk één doolhof van mountainbiketrails en af en toe kruiste zo’n fietsparcours ons wandelpad.
Na enkele kilometers sloten we weer aan op de Sint-Franciscusroute waar we gestart waren en dook de brug opnieuw op. We lieten het magische bos achter ons en liepen deze keer links rond de burcht.
Op ons gemak daalden we door het centrum van Spoleto af naar een van onze favoriete adresjes om de dag af te sluiten met een lekkere pizza slice en een Italiaans biertje. De Pizzeria BiBi is een vaste waarde in de stad met twee filialen. Hier komt iedereen zijn snack halen, van nonna’s met hun kleinkinderen tot zakenmannen in kostuum.
Ik ging voor de pizza bianca con patate e salsiccia (bianca betekent letterlijk “wit” en is dus een pizza zonder tomatensaus), Jef koos voor een klassieke margherita. Samen met een birra Moretti was dit de perfecte afsluiter van onze fijne namiddag.
Grazie, Spolto e Monteluco
Voor jullie prachtige natuur en wonderlijke verhalen. Wat blijft het toch elke keer adembenemend om in deze omgeving rond te wandelen en haar verborgen geheimen te ontdekken.
Umbrië blijft ons keer op keer verrassen. Wil je meer te weten komen over onze Italiaanse regio? Neem dan zeker een kijkje naar mijn andere blogposts. Heb je vragen? Stel ze gerust via het contactformulier.
Kan je niet genoeg krijgen van Italië? Of wil je als eerste op de hoogte blijven?
Wil je de GPX van deze wandeling van Spoleto naar Monteluco downloaden? Dan vind je die via deze link.
Buon viaggio!
Julie
