Er zijn zo van die weekends die je achteraf bijna opnieuw wil beleven, simpelweg om elk moment nog eens te voelen. Voor mij is dat het weekend van de Strade Bianche in Siena. Niet omdat ik een fervente koersliefhebber ben of zelf deelneem aan de amateurrace van de dag erna. Maar wel omdat mijn man Jef beide is.
Vorige week reden we naar Siena voor een van de meest bijzondere wielerweekends van het jaar. Terwijl op zaterdag de professionele renners streden in de legendarische Strade Bianche, stond Jef op zondag zelf aan de start van de Strade Bianche Gran Fondo.
Voor hem was dit het moment waar hij maanden naartoe had gewerkt. Voor mij werd het een dag waarin ik vier uur lang door Siena zou dwalen, wachtend op het moment dat hij opnieuw boven zou komen op het beroemde Piazza del Campo.
Maar voor het zover was, begon ons weekend al een dag eerder.
Een lunchstop die we niet wilden missen
Zaterdagochtend vertrokken we vanuit ons dorpje in Umbrië richting Siena. Onderweg maakten we een kleine omweg naar een restaurantje in Rapolano Terme, op zo’n twintig minuten van Siena. Vorig jaar waren we daar toevallig gestopt voor een snelle hap en het was toen zo’n fijne ervaring dat we meteen wisten dat we hier opnieuw wilden lunchen.
We hadden op voorhand ons tafeltje gereserveerd, zodat we zeker plek zouden hebben. Vorig jaar hadden we dit ook gedaan, en al goed, want rond 13u30 begon het daar goed vol te stromen. Het was duidelijk een geliefd adresje waar de locals graag met hun gezin kwamen eten.
Zoals dat hier zo vaak gaat in Italië, begon onze maaltijd met een gedeelde antipasto. Een “Bruschetta Fantasia” met vier bruschette, elk belegd met een andere lokale topping. Daarna volgden drie borden pasta. Twee voor Jef, eentje voor mij. Ik koos voor de pasta met verse truffel. Jef ging voor de pasta al ragù en een met tomatensaus en look. Tijdens deze heerlijke primo genoot ik van een glas Toscaanse witte wijn, terwijl Jef het bij water hield. Hij zat tenslotte nog midden in zijn voorbereiding voor de race van zondag. En natuurlijk sloten we de lunch af zoals echte Italianen dat doen. Met een kleine espresso.
Met goed gevulde magen reden we daarna verder naar het appartement dat we voor één nacht hadden gehuurd.
Even inchecken voordat we Siena in trokken
Omdat Jef zijn racefiets in de wagen had staan, wilde hij niet zomaar ergens in het centrum van Siena parkeren met deze waardevolle lading. Stel je voor dat zijn racemachine gestolen zou worden, wel… dat zou pas een drama zijn! Daarom gingen we eerst even langs het appartement dat we voor één nacht hadden geboekt.
De check-in verliep via een kastje met een sleutelcode. Alles was kraaknet en de communicatie met de eigenaar verliep vlot via WhatsApp. Hij liet ons weten dat hij ’s avonds nog even zou langskomen om kennis te maken en de tassa di soggiorno te innen.
De fiets kreeg zijn ereplaats in de keuken. Verder laadde we ook al alle onze zakken uit, zodat we niets van bagage meer in de wagen hadden staan. Daarna reden we meteen verder naar Siena, met live commentaar van Karl en José op de achtergrond, want de sfeer rond de Strade Bianche was al volop voelbaar.
Rugnummer ophalen bij de Fortezza Medicea
We parkeerden onze wagen ergens vrij willekeurig aan de rand van de stad. Aangezien de Strade Bianche volop aan de gang was, leek ons dit de beste keuze. Op de kaart van Siena leek alles dichtbij, maar het is een van de meest heuvelachtige steden die ik ken. Sommige straatjes voelen bijna alsof je een kleine berg beklimt. Mocht je van plan zijn Siena te bezoeken, denk aan stevig schoeisel!
De aanmelding van de renners van de Gran Fondo vond plaats vlak bij de indrukwekkende Fortezza Medicea. In de grote witte tent konden deelnemers hun rugnummer en tracker ophalen, voor zowel de Gran Fondo als de Medio Fondo. Daarna gingen we het fort effectief binnen waar Jef zijn truitje kon ophalen. En zo was alles in orde voor zijn racedag van morgen!
Vast in de mensenmassa bij de aankomst van de profs
Daarna wilden we nog even de sfeer opsnuiven bij de professionele wedstrijd. Het plan was om een goede plek te zoeken, even te kijken en daarna weer verder te wandelen. Maar dat liep anders dan gepland… Plots stonden we midden in een enorme mensenmassa. Iedereen wilde natuurlijk de aankomst zien van deze iconische gravelklassieker.
Boven de torens van Siena hoorden we plots het geluid van een helikopter. Dat was het teken dat de kopgroep eraan kwam. Toen Tadej Pogačar richting de finish reed, barstte de menigte los. Supporters juichten, camera’s klikten en overal rondom ons voelde je de spanning van het moment. We konden geen kant meer op, maar eerlijk gezegd vond ik dat helemaal niet erg. Het was lang geleden dat ik nog zo’n intense wielersfeer had meegemaakt.
Na de finish zagen we de renners zelfs nog een tweede keer toen ze zo snel mogelijk het centrum wilden verlaten richting hun teambussen. En heel toevallig passeerde ook even de familie van Wout van Aert. Dat hebben we dan ook weer meegemaakt.
Een verhuurder met inside informatie
Later die avond kwam de eigenaar van het appartement nog even langs. We betaalden hem vier euro toeristenbelasting en raakten aan de praat. Toen Jef vroeg waar we het best konden parkeren voor de start van de Gran Fondo van morgen, gaf hij ons meteen een gouden tip. De Parcheggio San Francesco.
Die plek herkende ik meteen. Vorig jaar had ik daar de prachtige Basilica di San Francesco bezocht terwijl Jef deelnam aan de Gran Fondo.
Hij vertelde er ook meteen bij waarom hij zo goed wist waar we moesten zijn. Hij was politieagent in Siena, en was ook super fier met deze titel, en had die dag zelf wegen afgesloten voor de professionele wedstrijd. De volgende dag moest hij opnieuw werken tijdens de Gran Fondo.
Na de ontmoeting met onze host Cosimo was het tijd voor het serieuze werk: alles klaarleggen voor de race van morgen. Zodat alles zo vlot mogelijk kan verlopen. Dan kropen we op tijd ons bed in, want morgen was het de grote dag.
Zondagochtend: regen, spanning en een lege powermeter
De wekker ging om vijf uur. Snel ontbijten, ons aankleden, de auto inladen en weg! Buiten regende het pijpenstelen terwijl we richting Siena reden. Jef maakte zich zorgen over hoe de gravelwegen erbij zouden liggen. En eerlijk gezegd vroeg ik me ook af wat ik vier uur in Siena zou doen als het zo bleef gieten.
Maar toen we ongeveer twintig minuten later aankwamen bij de parking, was de regen plots verdwenen. Vanaf daar namen we de roltrappen omhoog richting de Basilica di San Francesco. Daarna was het nog een wandeling van ongeveer vijftien minuten naar de start.
Aan de startlijn begon Jef zich rustig op te warmen met zijn elastieken. Terwijl de meeste deelnemers gewoon stonden te wachten, deed hij nog enkele oefeningen om zijn benen klaar te maken. Net voor de start gebeurde er nog iets onverwachts. De batterijen van zijn powermeter bleken plots leeg te zijn. Normaal geeft dat toestel op voorhand een waarschuwing, maar nu was het zonder signaal gewoon gestopt. Hij zou dus geen data hebben tijdens de race. Ik vond dat echt oh zo jammer voor hem. Een eerste domper van de dag, hopelijk bleef het daarbij!
Vier uur wachten in Siena
De spanning steeg! Om negen uur klonk het startschot van de Strade Bianche Gran Fondo. Jef vertrok samen met duizenden andere renners richting de Toscaanse grindwegen. Ik bleef achter aan de startlijn met een grote zak waarin al zijn extra kledij en materiaal zat. Omdat het heuvelachtige Siena al uitdagend genoeg is om te wandelen zonder extra gewicht, besloot ik eerst even terug naar de auto te gaan om alles weg te leggen. Daarna nam ik opnieuw de roltrappen omhoog naar de stad. En zo was mijn eerste half uur ook al gepasseerd.
In de Basilica di San Francesco hoorde ik gezang uit een zijkapel komen. Het intrigeerde mij enorm, dus stapte ik even naar binnen en ontdekte opnieuw hoe indrukwekkend deze kerk is. Hier vond in 1730 namelijk een bijzonder mirakel plaats met hosties dat vandaag nog altijd vereerd wordt. Benieuwd naar het gekke verhaal achter dit mirakel? Dat ontdek je in deze video.
Daarna wandelde ik rustig verder door de smalle straatjes van Siena met de professionele camera die ik van mij papa mocht lenen. In plaats van alle bezienswaardigheden af te vinken, wat ik vorig jaar reeds had gedaan, besloot ik gewoon te slenteren en de stad echt in mij op te nemen. Dat is de luxe van jaarlijks naar deze mooie stad te kunnen komen!
Ben je geïnteresseerd naar de belangrijkste bezienswaardigheden van Siena? Die lees je in deze blogpost.
Wachten op de steile klim naar Piazza del Campo
Tegen de middag wandelde ik richting Via Santa Caterina, de iconische steile straat waar de renners hun laatste klim maken naar het Piazza del Campo. Onderweg stopte ik nog even bij Il Bocconcino om twee panini te kopen voor na de finish. Ik koos voor de panino met mortadella en truffelpasta, en eentje met burrata en zongedroogde tomaatjes.
Langs de kant van de laatste klim stonden vooral Italianen die hun familie kwamen aanmoedigen. “Dai dai dai!” hoorde je overal. Naast mij stond een Italiaans koppel van een jaar of zestig dat vol spanning wachtte op hun dochter die deelnam aan de Medio Fondo. Toen ze voorbij kwam, zag je hoe trots ze waren. Het was zo mooi om te zien hoeveel mensen hier komen supporteren voor hun familie. Het wachten op Jef zijn passage voelde helemaal niet lang. Het hoorde gewoon bij de beleving.
Ik had een timer gezet op vier uur, ongeveer de tijd die Jef vorig jaar nodig had gehad. Toen die vier uur voorbij waren, begonnen er plots allerlei gedachten door mijn hoofd te schieten: hij zal toch niet gevallen zijn, hij zal toch geen pech hebben gehad, hij zal toch geen krampen hebben gekregen, … Dat waren de langste minuten van de hele voormiddag.
En net op dat moment zag ik in de verte een bekend truitje opduiken. Oef! Op twee seconden was hij gepasseerd. Nog een laatste aanmoediging en hop, ik haastte me snel naar de finish!
De aankomst op Piazza del Campo
Piazza del Campo was een grote mierennest. Het leek een onmogelijke taak om Jef terug te vinden tussen alle deelnemers en supporters. Maar als bliksemschicht bij helderen hemel, herkende ik plots het Giro Gravel truitje tussen alle uitgeputte renners. Ik wist meteen dat hij het was. Van kop tot teen zat hij onder de lichtbruine modder van de gravelwegen. Maar toen hij mij zag aankomen lopen, begon hij meteen te glimlachen.
Ik twijfelde geen seconde en sloeg mijn armen rond hem, ook al zat hij volledig onder de smurrie. Hij pakte mij stevig vast en zei meteen: “Ik ben echt helemaal leeg.”. En dat was duidelijk. Hij had echt alles gegeven.
Samen zetten we ons op het Piazza del Campo, waar ondertussen de zon door de wolken was gebroken. Het plein zat vol met renners die net waren aangekomen. Jef kleedde zich snel even om. Daarna gingen we op de stenen van het plein zitten met onze panini. Terwijl we daar in het zonnetje zaten, keek Jef naar mij en zei: “Ik vind het zo leuk dat jij hier ook bij bent. En dat jij dit allemaal met mij wil meemaken.” En eerlijk gezegd was dat voor mij misschien wel het mooiste moment van heel die vierentwintig uur. Want achter zo’n race zitten maanden voorbereiding. Niet alleen een aanpassing voor hem, maar voor ons samen.
Een betere plaats dan vorig jaar
Wanneer ik hem vroeg naar zijn gevoel over deze race, gaf Jef in eerste instantie aan dat hij een beetje teleurgesteld. was Hij had gehoopt om onder de vier uur te duiken. Zijn tijd bleek uiteindelijk bijna exact dezelfde als vorig jaar. Maar toen hij zijn ranking bekeek, begon hij opnieuw te lachen.
Vorig jaar eindigde hij rond plaats 226. Dit jaar was hij opgeschoven naar plaats 160 van ongeveer 6000 deelnemers. Het parcours was zwaarder. De modder maakte alles moeilijker. Maar hij was duidelijk sterker geworden.
Opnieuw: oef! Want alleen als hij tevreden was met zijn resultaat, kon ik ook nog voor de volle 100% mee nagenieten.
Ons weekend in Siena
En zo eindigde ons weekend in Siena. Met modder op de fiets en sportkleding, de zalige zon op onze snoet en twee panini op het indrukwekkende Piazza del Campo.
Mensen vragen me vaak hoe het is om als Belg in Italië te wonen. Wel, op sommige dagen betekent dat gewoon op een zonnig plein in Siena zitten, naast een modderige wielrenner die net zijn droom heeft nagejaagd. Het loopt hier dus niet altijd zoals je zou denken!
Kan je ook niet genoeg krijgen van het mooie Italië? Of ben je benieuwd naar meer verhalen van een jong Belgisch koppen in Italië?
Wil je graag een kijkje achter de schermen van ons leven in Italië? Volg mij dan op mijn persoonlijke Instagram en TikTok-profiel. Daar deel ik al mijn avonturen!
Alla prossima!
Julie
