Hoe verhuis je naar Italië? Deze vraag wordt vaak gelinkt aan een helder stappenplan. Maar in werkelijkheid begint verhuizen naar Italië vaak met grote dromen, veel twijfel, lange gesprekken en moeilijke keuzes. Dat lazen jullie al in het eerste en tweede deel van deze blogreeks.
Klaar voor het vervolg van ons avontuur? Hier gaan we weer!
“Maar jullie hebben het toch goed in België?”
Ondertussen begonnen we onze plannen vaker met familie te delen. Want zoals jullie in het vorige deel lazen, begonnen de plannen wel duidelijker te worden! De voornaamste reactie van onze familie? Ongeloof! Want wij hadden toch een goede job en net een huis gekocht? Het ging hier toch allemaal goed in België? Waarom zouden we dan alles willen achterlaten?
Maar van zodra we onze reden verduidelijkten, draaide het ongeloof vaak snel om naar begrip. Voor sommigen viel het nieuws zwaar, want ons avontuur betekende voor hen natuurlijk ook een gemis dat eraan zat te komen. Daar wilden we echter nog niet te veel bij stilstaan, want we waren nog niet weg.
Dromen is één ding, het avontuur aangaan, is iets anders
Eenmaal terug thuis na onze reis begonnen we meteen het businessplan te schrijven. Avonden lang zaten we aan tafel. We namen het enorm serieus, omdat we deze kans met beide handen wilden grijpen.
Het werk was extra moeilijk, omdat geen van ons beiden ooit al zo’n plan had geschreven. Opnieuw schakelden we een extra hulplijn in: een vriend van mijn ouders, die als job niets anders deed dan businessplannen opstellen voor bedrijven. Zo konden we een template van hem gebruiken en wisten we met welke kosten en inkomsten we zeker rekening moesten houden.
Maar het was intens. Zeker met onze twee fulltime jobs, die op zich al zwaar waren.
Daarom volgde een volgende grote stap: Jef nam ontslag als leerkracht. Dit was de eerste grote beslissing waarin we ons leven in België stilaan begonnen los te laten. Tot dan toe bewandelden we steeds het vaste pad. Maar door het feit dat één van ons twee ontslag nam, was het duidelijk dat we klaar waren voor de switch.
Onze jobs combineren met dit nieuwe avontuur was onhaalbaar geworden. We voelden dat we meer tijd moesten vrijmaken voor dit nieuwe project. Jef had al enkele jaren ervaring in de horeca en zag daar de oplossing. Hij stopte als leerkracht en werd plots barman in twee Antwerpse café’s. Het lukte hem om hetzelfde aantal uren te werken, maar verspreid over drie dagen per week in plaats van vijf. Hierdoor was hij vier dagen vrij, waarin hij veel opzoekwerk kon verrichten. Die tijd was meer dan welkom.
Maar die keuze had ook een keerzijde.
Plots leefden we niet meer samen, maar naast elkaar
Deze beslissing was enorm spannend. Er kwam een totaal andere manier van leven op ons af, want plots hadden we een volledig andere werkplanning.
Wanneer ik ’s ochtends naar de scholen vertrok, lag Jef nog te slapen na een zware nacht. Wanneer ik in de namiddag thuiskwam om aan mijn avonduren in de praktijk te beginnen, was Jef al weg voor zijn shift. Alleen thuis zijn, is echt niet prettig. Dus hoopte ik dat deze fase zo snel mogelijk voorbij zou zijn.
Uit onze vorige trip naar Italië bleken twee zaken belangrijk te zijn: eerst en vooral de taal leren, maar anderzijds ook een flinke spaarpot hebben. Daarom planden we tijdens de zomervakantie extra werkmomenten in en stonden we op festivals. Daarnaast was ik ook vaak weg om als babysit nog extra te gaan bijverdienen.
Vieren wat je net opgebouwd hebt, en het tegelijk loslaten
Dan was het tijd voor iets leuks. Op 16 april hielden we onze housewarming, want oh ja, we hadden in oktober ons eerste huisje gekocht in het Antwerpse. Die avond vertelden we onze vrienden het grote nieuws: dat we waarschijnlijk binnenkort zouden verhuizen naar het land van onze dromen.
Gek hè? Vieren dat je eindelijk een plekje voor jezelf hebt gekocht, maar tegelijk aankondigen dat je het misschien alweer zal achterlaten…
Met een plan op zak en een roze wolk in ons hoofd
Alsof dat nog niet genoeg was, vlogen we op 8 mei alweer terug naar Italië. De luchthaven van Ancona begon steeds meer als onze tweede thuis te voelen. Dit keer vertrokken we met een businessplan op zak én met onze ouders erbij. Mijn mama en de papa van Jef vlogen met ons mee naar Le Marche.
We voelden dat het wel eens snel zou kunnen gaan. Hoewel we volwassen genoeg waren om deze beslissing zelf te nemen, wilden we toch ook een mening van buitenaf. Een kritische blik, die wij op dat moment zelf niet meer hadden, omdat we op een roze wolk leefden. La dolce vita leek opeens wel héél dichtbij.
Het leek plots allemaal écht mogelijk
Tijdens deze tweede trip gingen we samen met de eigenaar van het stuk grond naar de gemeente van Matelica om te vragen of er überhaupt wel een glamping kon geopend worden. Hij legde onze plannen voor bij de gemeente en in eerste instantie leken ze geen problemen te zien.
Er waren wel enkele voorwaarden. De glamping moest volledig afgebroken kunnen worden buiten het hoogseizoen, aangezien ze zou vallen onder de noemer agriturismo. Zo mochten er bijvoorbeeld geen vaste leidingen aangelegd worden voor sanitair. Iets wat volgens ons wel te omzeilen viel.
We zagen het al helemaal voor ons en keerden naar huis met het gevoel: de volgende keer dat we naar Italië rijden, is het voorgoed.
Maar… wat als we iets over het hoofd zagen?
Maar onze ouders bleven kritisch en drongen erop aan een tweede opinie te zoeken. Want… zat er hier misschien toch geen addertje onder het gras?
Via één van de Facebookgroepen was ik in contact gekomen met een Nederlandstalige makelaar die in Italië woont. Zij leek me de ideale persoon om ons verhaal te aanhoren en feedback te geven. Misschien wist zij wel meer over de administratieve details.
En ja hoor. Zij vertelde ons dat op die locatie, het stuk grond dat wij wilden huren, helemaal geen glamping geplaatst mocht worden. Zelfs niet als die volledig afgebroken kon worden tijdens het laagseizoen. Daarnaast verduidelijkte ze nog enkele andere zaken, waardoor we in één gesprek volledig van onze roze wolk werden gestoten.
Het glampingverhaal was op vijf minuten voorbij.
En toen begonnen we weer van nul…
We dachten dat dit het begin was! Maar in werkelijkheid bleek het vooral een abrupt einde. We dachten dat we het antwoord hadden gevonden op de ham-vraag: “Hoe verhuis je naar Italië?”. Maar nu bleek dat we opnieuw naar dat antwoord op zoek moesten gaan.
Wat we toen nog niet wisten, was dat deze teleurstelling ons uiteindelijk op een compleet ander pad zou brengen…
Kan je niet genoeg krijgen van Italië? Of wil je als eerste op de hoogte blijven? Schrijf je dan in op de nieuwsbrief. Daar deel ik nieuwe updates, mijn lokale tips en zaken die je hier nog niet kan lezen.
Wil je graag een kijkje achter de schermen van ons leven in Italië? Volg mij dan op mijn persoonlijke Instagram en TikTok-profiel. Daar deel ik al mijn avonturen!
Alla prossima!
Julie
