Gisteren was het weer zover. Mijn man nam deel aan zijn tweede fietsrace, hier in Italië. Maar ook gelijk zijn tweede fietsrace ooit. Het fietsbeestje heeft hem echt te pakken gekregen en ik ben al van begin af aan zijn trouwe supporter. Wat stond er op het programma? De Terre dei Varano in Camerino, gelegen in onze buurregio Le Marche.
ochtendstond heeft Terre dei varano in de mond
Stipt op 04:00 ging onze wekker. Ja, je leest het goed. Jef had zo’n intensieve dag voor de boeg en dan ook nog eens om 04:00 eruit. We pakten alles zorgvuldig in. Hij dacht daarbij vooral aan zijn materiaal voor tijdens de Terre dei Varano en zijn voeding. Bij mij ging het eerder om tijdverdrijf. Ik wist dat ik me toch wel een vier à vijftal uurtjes ging moeten bezighouden. En rondwandelen in Camerino stond niet echt op mijn planning, aangezien ze een temperatuur van maximum 34 graden voorspelden…
de Organisatie verliep… op zijn Italiaans?
Het vertrek naar de Terre dei Varano in Camerino (Le Marche)
Om 05:15 vertrokken we, zodat we zeker om 06:00 zouden aankomen. En zo geschiedde. Ruim op tijd konden we de auto parkeren, net buiten het centrum, op een gratis plaats. Het was er opvallend rustig en er was totaal geen sein dat er effectief een evenement ging plaatsvinden die dag. Na het parkeren van de auto liepen we met zijn fiets en hij helemaal in fietstenue naar het centrale dorpsplein. Daar moest hij de laatste spullen ophalen en zich aanmelden. Het was een pittig stukje wandelen naar boven, want zoals bijna elk Italiaans dorpje in onze omgeving ligt het dorpsplein helemaal bovenaan op het topje van de berg of heuvel waarop de stad gebouwd is. Het aanmelden liep al niet meteen zo vlot. Hoe kan het ook anders, we zijn nog steeds in Italië… Jef is niet bij een fietsclub aangesloten en moest dus in bezit zijn van een racekaart om die dag te mogen deelnemen aan het evenement. Maar die was even spoorloos. Na even van het kastje naar de muur gestuurd te zijn, was het uiteindelijk in orde!
Aan een stevige opwarming geen gebrek!
Vervolgens vroegen we waar de start van de race was, “Oh, die is helemaal beneden”. Goed dat we op tijd vertrokken waren… Wij dus weer de smalle straatjes naar beneden. Omringd door leegstaande en beschadigde gebouwen. In 2019 vond hier een stevige aardbeving plaats, waar je de gevolgen nog steeds van ziet. Het dorp wordt momenteel hersteld, maar de schade is nog groot! Het was er stil… akelig stil. Lag dit aan het feit dat vele gebouwen onbewoonbaar waren of dat de Italianen misschien nog sliepen op een vroege zondagochtend?
Ready, set, terre dei varano!
Alles bij?
Na even stappen kwamen aan bij de startlijn en stonden er als… eersten. Nog 40 minuten te gaan. Tijd om de tracker vast te hangen onder het zadel, de gelletjes goed te steken en van schoenen te wisselen. Handig dat ik mee was, want ik kon alles makkelijk wegsteken. Dan liepen we helemaal naar voor. Jef had namelijk €15 bijbetaald om als eerste te kunnen starten (vooraan in het peloton). Maar al gauw was duidelijk dat dat niet gelukt was. Dus mocht hij met zijn nummer 240 vooraan beginnen in de tweede groep. Alvast een teleurstelling. €15 in de vuilbak. Ondertussen bliezen de vrijwilligers de boog op waaronder de fietsers vertrokken en was de DJ zijn installatie nog aan het opstellen. Binnen een half uur stond de start van de race gepland. In België zou dit volgens mij toch allemaal al klaargestaan hebben. Maar hier lijkt alles, zoals altijd, een versnelling trager te lopen.
Avanti!
Om 7u50 was het zover: de vlag zwaaide de lucht in en ze vertrokken! Tijd voor de 144 km van de Terre dei Varano die moest afgelegd worden. Ik ging na Jef zijn vertrek even terug naar de wagen om alle spullen op te bergen. Vervolgens liep ik, ja weer naar boven, richting het dorpspark met prachtig uitzicht. Daar nestelde ik mij op een houten bankje in de schaduw van de burcht. Een zacht briesje hield me gezelschap. Ik had mijn boek bij (“De kortste geschiedenis van Italië”) en las over de tijd dat Julius Caesar met zijn Triumviraat regeerde over het immense Rome. Verder editte ik ook al enkele filmpjes van die voormiddag en postte ik die op onze kanalen. Zo bleven vrienden, familie en trouwe volgers toch ook op de hoogte van Jef zijn avontuur! Ondertussen volgde ik Jef via zijn live tracking en zag ik hem na enige tijd steeds dichter en dichter komen. Tijd om me naar de slotklim te begeven! Zijn finish wil ik natuurlijk voor geen goud missen…
teleurstelling allom
Hoge verwachtingen die niet ingelost konden worden…
Na 5u en 16 minuten ploeteren in de zon en op de zware klimmen, kwam Jef terug aan in Camerino… Helemaal leeg, ik zag het meteen. Nadat hij over de finishlijn van de Terre dei Varano reed, zakte hij meteen in op de grond. “Er was geen kracht in de benen te bespeuren vandaag en het leek alsof er niets van voeding of drank werd opgenomen in mijn lichaam tijdens het fietsen…”. Oh, ik had zo met hem te doen. Voor mij blijft het toch een hele prestatie dat hij überhaupt eindigde in zo’n hitte. Maar hij was natuurlijk enorm teleurgesteld. Een van de vrijwilligers merkte dit ook meteen op en kwam bij ons zitten, wat zijn Italianen toch ongelooflijk vriendelijk. Hij zei dat we bij de lokale taverna mochten aanschuiven voor verse pasta, porchetta en een slaatje. Daar zeiden we uiteraard geen nee tegen. Na een kwartiertje op adem komen, zaten we op het dorpsplein met onze pranzo, terwijl de andere fietsers nog over de streep reden. En elke keer wanneer er iemand nieuw aankwam, dacht ik toch stil bij mezelf: “Mijn man was toch sneller dan jij…” Sorry, ik kon het niet laten.
Na onze snelle lunch, pakten we onze spullen en reden we terug naar huis. En weet je wat we dan deden? Zo snel mogelijk ons bed in kruipen. Tegen 16u waren we er en hebben we een hemels dutje gedaan om onze batterijen weer op te laden. Vandaag startte Jef met meteen te noteren wat hij gisteren heeft gegeten en gedronken en hoe hij zich voelde doorheen de race. Met deze info zou hij naar een sportdokter willen gaan om zich tegen de volgende race nog beter te kunnen voorbereiden. Want de les van gisteren is toch wel dat je moet luisteren naar je lichaam!
Niet bij de pakken blijven zitten!
De volgende uitdaging? Die staat gepland op 23 augustus. De Monsterrando in Piemonte. Tijdens deze race zal hij proberen zich te kwalificeren voor het WK gravelen (dit najaar in oktober in Nederland). Of dit realistisch is? Dat weet hij niet. Maar hij wilt er alleszins alles aan doen om de poging te wagen en ik zal zeker opnieuw klaarstaan aan de zijlijn!
Alla prossima!
Julie
