Zoals jullie weten, hebben wij ons in 2023 gesetteld in Umbrië (het groene hart van Italië). Eén van de redenen waarom wij voor die regio kozen, was de centrale ligging. Na eerder deze zomer Puglia voor de eerste keer ontdekt te hebben, was het nu tijd om naar Noord-Italië te trekken. Meer bepaald naar de Monferrato-regio in Piemonte.
Het was niet onze eerste keer in Piemonte. Tijdens onze verkenningsperiode, om te bepalen waar we ons zouden vestigen in Italië, was deze regio zeker één van de opties. Maar Umbrië overtrof gewoon alles. La destinazione van deze trip? De heuvelachtige Monferrato-regio, in de provincies Asti en Alessandria. Een streek die eigenlijk verdacht veel op de onze lijkt! We trokken erheen voor drie dagen intens avontuur, want Jef nam er deel aan zijn allereerste gravel race. En dat wou ik voor geen geld missen.
De rit van de heuvels van Umbrië naar de heuvels van Monferrato
Op donderdagochtend 21 augustus vertrokken we met onze overvolle Jumpy richting het noorden. Eerst nog even halt houden bij de fietswinkel in Trevi om Jef zijn gravelbike op te halen, die nét op tijd klaar was voor de race. Daarna zes uur rijden, drie files en onze allereerste stop ooit in een Autogrill.
Onlangs zagen we in een aflevering van “Tucci in Italy” dat de Autogrill enorm geapprecieerd werd door de Italianen zelf. We passeerden toevallig een Autogrill Bistro onderweg en Jef moest zoveel mogelijk carbs naar binnen werken voor de race… Dus het was de ideale timing! Onze ervaring? De pasta’s waren niet slecht voor een wegrestaurant, maar je vindt er uiteraard wel betere… Of het echt deel is van de eetcultuur zoals Stanley Tucci beweert… Daar ben ik toch niet zo heel zeker van.
Aankomst in Conzano
Met een rondgegeten buik arriveerden we in onze uitvalsbasis Conzano. Dit is een klein dorpje midden in Monferrato, gelegen tussen de groene heuvels vol wijngaarden. Ik voelde me er meteen thuis! Maar de echte rede waarom we hier logeerde? Het was de perfecte ligging voor de Monsterrando gravelrace, het sportieve hoogtepunt van ons weekend. We lagen letterlijk in het midden van het parcours.
We checkten in in het charmant huisje dat we hadden geboekt voor het weekend. Dit is trouwens een echte aanrader. Niet te duur en super gezellig! Je kan er met maximum zes personen logeren en het beschikt over twee badkamers, drie slaapkamers, een keuken en een living. De bovenste verdieping (2 slaapkamers en badkamer met douche) heeft wel een laag plafond, niet zo handig dus voor grote mensen!
Daarna deden we snel nog even boodschappen in een lokaal kruidenierswinkeltje en wandelden we ’s avonds onder een zwaar onweer naar een restaurant in het dorp (Vineria-Ristorante del Pozzo). Daar proefden we de Piemontese keuken, met gerechten die helemaal anders zijn dan in Umbrië. Het grote verschil? De Franse invloeden in de keuken. Die invloed merkten we niet enkel op onze borden. Verschillende andere gasten van het restaurant waren Frans- of Duitstalig. Dat hadden we al een tijdje niet meer gehoord. We zijn het ondertussen gewend om in Umbrië tussen de lokale Italianen te zitten.
Het parcours verkennen in de heuvels van Monferrato
Vrijdag stond volledig in het teken van de voorbereidingen van de gravel race, die zaterdag plaatsvond. Ook ik kreeg mijn taak: bevoorradingspunten uitzoeken waar ik Jef onderweg kon opwachten met drinkbussen, zodat hij voldoende gehydrateerd blijft tijdens de race.
Bij ons eerste checkpunt ontmoetten we toevallig twee Nederlandse renners. Zij vertelden ons dat je enkel in officiële zones mag bevoorraden, anders riskeer je diskwalificatie. Een detail dat we niet wisten, maar cruciaal bleek te zijn voor de race! Hierdoor hadden we wel wat tijd verloren… én we moesten Jef zijn startnummer en tracking nog ophalen.
Daarom reden we meteen door naar Fubine, het dorpje waar de start en finish zouden zijn. De aanmelding verliep er echt “op z’n Italiaans”: geen computers, maar alles met de hand opgeschreven formulieren en een gezellige chaos: te veel hulp waar geen hulp nodig was, en aan de andere kant van het plein een ellelange rij waar er handen tekort waren. Uiteindelijk was het wel gelukt. Maar ondertussen waren we weer enkele uren verder, tijd om snel iets te eten. Er was één restaurant in de buurt, Ai Due Olmi genaamd. De online beoordeling was goed, dus andiamo!
Na een heerlijke lunch sprong Jef nog even op de fiets om nog enkele delen van het parcours te verkennen, terwijl ik rondreed langs enkele dorpen en kerken in de buurt. Mijn favoriete ontdekking was de indrukwekkende Chiesa di San Eusebio van Camagna, waar ik de volgende dag mijn eerste bevoorradingspunt zou hebben. Terwijl ik er rondliep, merkte ik hoe vertrouwd en toch anders Piemonte voelt in vergelijking met Umbrië. Dezelfde prachtige architectuur en charmante dorpjes in combinatie met het besef dat je toch honderden kilometers verder bent.
Raceday met start en finish in Fubine
Zaterdagochtend begon grijs en gespannen. Jef fietste van ons verblijf in Conzano naar Fubine, zodat hij de benen al eens kon lostrappen voor de officiële start. Ik reed meteen naar mijn eerste bevoorradingspunt op zo’n 75 kilometer van de startlijn. Onder de kerktoren waar ik gisteren nog droneshots nam, stond ik nu klaar met drinkbussen. Laat de race maar beginnen! Even later zag ik Jef al verschijnen: helemaal onder de modder, maar super gefocust. Met succes wisselden we de drinkbussen!
Daarna volgde voor mij een kleine sprint van het bevoorradingspunt naar de auto. Gevolgd door een race met de Jumpy om tot het tweede punt te geraken. Over grindwegen, kronkelend door de heuvels, kwam ik nét op tijd aan bij mijn tweede stop. Maar dit keer reed Jef door zonder bidon. Extra drank was blijkbaar niet nodig… Nu was het volle gas tot aan de finish in Fubine.
Het einde van de race bracht gemengde gevoelens. Wat bleek? Al na vijf kilometer had Jef blijkbaar pech met zijn ketting, waardoor hij de sterke groep miste en zijn kans op een WK-ticket in Nederland meteen vervloog. Pijnlijk! Toch reed hij een prachtige koers, was hij fier op zijn prestatie en ook ik kon niet trotser zijn.
We sloten het weekend af zoals we begonnen: in ons vertrouwde dorpje. Na een lange douche genoten we eerst van een aperitivo in Mezzo Pieno Wine Bar. Daarna aten we weer in ons vaste restaurant en genoten we een laatste keer van de Piemontese keuken. De perfecte afsluiter van drie intense dagen.
Enkele praktische tips voor een reis naar Monferrato in Piemonte
- Verblijf in Conzano: een rustig dorp, ideaal als uitvalsbasis om de regio te verkennen.
- Bezoek Fubine en Camagna: twee charmante plekken die je een inkijk geven in het lokale leven. De kerk van Camagna is een echte blikvanger.
- Eten in Piemonte: Probeer zeker een lokaal gerecht uit, vraag suggesties aan de ober van het restaurant. Reserveren in het weekend is sterk aan te raden.
- Reistijd: van Umbrië naar Monferrato doe je er met de auto zo’n zes uur over. Plan een pauze in bij een Autogrill voor de ervaring.
- Monsterrando gravelrace: voor wie houdt van fietsen in Italië is dit een uitdagend parcours midden in de heuvels.
Wil je meer lezen over ons leven in Italië? Neem dan zeker een kijkje bij mijn eerdere blogposts over Umbrië en Italië. Volg ook mijn avonturen op Instagram en TikTok voor nog meer tips en verhalen.
Buon viaggio,
Julie
